Hallo, welkom op deze S I T E

Mijn naam is Margiet, ik ben 50 jaar, woon in Vlaams-Brabant maar ben een rasechte Limburger, geboren en getogen in de Stad van de Smaak, Hasselt.


Op 22 april 2002 kwam Mikado, onze eerste fret (die eigenlijk al snel door mijn dochter ingepalmd werd!) ons gezinnetje vervoegen en als ik nu zo eens rond me kijk, is het niet echt lang bij één fretje gebleven!!
De voorbije 12 jaar in een "notendop" ... :D

.: Mikado :.


°3maart 2002
†21 februari 2006


Ik ga mijn verhaal beginnen met een kleine uitleg over mezelf. Ik kan tateren, kwebbelen, babbelen, zeveren, zagen en uiteraard honderduit vertellen over … FRETTEN ! Die “notendop” gaat dus een hele notenboom worden, volgens mij. Enfin, voor wie het saai vindt, ga gerust verder kijken naar wat jullie wél willen zien . Fretten werden, geheel toevallig, mijn passie, mijn werk, mijn hobby, mijn leven en mijn alles!

Mikado & Domino waren dus de eerste fretten en jammer genoeg moest ik dus Mike laten gaan op 21 februari 2006, hij was nog net geen 4 jaar, Domino idem. Ik was, dankzij mijn kinderen die “iets” op de computer hadden gevonden voor mama (www.defrettenark.be) op de hoogte van het bestaan van Opvangertjes dus het was logisch dat een volgend fretje uit de Opvang zou komen. Domino gaf aan echt ongelukkig te zijn al at en dronk ze nog maar spelen, nee, dat deed ze totaal niet meer.

Domino zou mijn Domeke niet geweest zijn moest ze niet ook bij het zoeken naar een vriendje haar karakter getoond hebben. Ze heeft 5 (ja, VIJF) fretten de revue laten passeren, ze moest ze allemaal niet als vriendje. Ik had een andere albino geprobeerd (Diedle), ik had een sandy geadopteerd (Balou), ik had een pupje bij haar gezet want jaja, dat ging altijd goed (ons Minney), ik had een fretje uit nog een andere Opvang gehaald (Quiana) en had tot slot een grote, stevige pup gekocht bij een goede kweker (onze Mickey). Nee, geen van allen voldeden aan mevrouws wensen, ze beet hen één voor één de kooi uit en ging weer wezenloos voor zich uit liggen kijken, Mikado missend.


Op een dag staan we met de vereniging in Mechelen waar ik hoor praten over een albino, een grote fret, afgestaan vanuit Duitsland. Ik bleef hopen op een vriendje voor ons meisje dus voor we weer naar Hasselt reden, even langs de Opvang in Mechelen, onze Iago halen. Mijn dochter en ik hebben hem onderweg uitgebreid uitgelegd hoe Domino in mekaar zat maar bij thuiskomst ging hij dus naar haar kooi (die open stond), stapte daar binnen, ging snuffelen aan Domino die lag te slapen en gaf haar een likje op haar hoofdje. Wij stonden al klaar om hem te “redden” zodra haar oogjes open zouden gaan dus wie schetst onze verstomming toen Domeke (mijn dromeke) haar oogjes open deed en hem een likje terug gaf!!! Iago en Domino zijn nooit meer uit elkaar gegaan, ze waren vriendjes door dik en dun. Geef het dus nooit te vlug op zou ik zeggen, zoek het juiste vriendje voor je fretje, hij of zij geeft wel aan wie dat is als de tijd er rijp voor is.

Alle andere Opvangertjes en pupjes, gekocht of gehaald, waren dus het begin van “veel” want ja, eens besmet met dat welbekende frettenvirus, kan geen hulp meer baten!

Domino & Iago zijn samen ingeslapen op 16 februari 2012, beiden ongeveer 9 jaar. Onderstaande foto toont hun oh, zo grote verbondenheid. Ik heb hen zo niet gelegd, onze Iago is zo tegen zijn Domino aangekropen toen zij al sliep … Hoe groot kan liefde zijn?

 

 

Enkele jaren geleden besloot ik dan, na lang twijfelen, me eens op een nestje pups te storten. Ik heb eerlijk gezegd wel 1000 angsten uitgestaan, zo evident is fretten "kweken" nu niet, er komt heel wat bij kijken en er kan heel wat mislopen.

Gelukkig kreeg ons mama Nouky niet al teveel pups en haar 3 nakomelingen hadden me ondertussen alleen maar bevestigd wat ik eigenlijk al vermoedde ...pupjes-geweld in huis was fantastisch!

Na nog een jaartje "proberen" om ook wat meer vertrouwd te worden met het hele fretjes-kweken-gebeuren, zijn er in 2011 meerdere moertjes zwanger geweest en hebben ondertussen heel wat geweldige pups hun mama verlaten om bij een goed Baasje te gaan wonen.

Door alles wat er doorheen de jaren gebeurde, de vele leuke dingen maar ook de tranen, groeide de wens een eigen site te beginnen. Trots als ik op “mijn” kleintjes ben, wil ik ook dat iedereen zien kan hoe mooi ze zijn, hoe lief en hoeveel ik om elk van hen geef. Ik ben echter een behoorlijke pc-kluns en al was ik een beetje tevreden en trots op mijn eerste site die met veel hulp en nog meer geduld van Edwin tot stand kwam, toch was ik blij toen Karine me voorstelde de site eens te “vernieuwen”. Geen zaak van één dag of week, nee, we hebben het allebei druk, trots stellen we u dus heel binnenkort, na meer dan twee jaar bezig zijn, een totaal vernieuwde site voor. Geen nieuwe Ferretry,
nee, alles wat er al was is gebleven maar ondertussen, anno 2015, zijn er veel
dingen gebeurd, veel heerlijke fretten gekomen maar jammer genoeg ook veel
schatten gegaan …

Bij deze dus een zicht op Mikado’s Ferretry 2015!! Veel plezier ;-)

Margiet